OTUZ BEŞ YAŞ

Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder

Dante gibi ortasındayız ömrün.

Delikanlı çağımızdaki cevher,

Yalvarmak yakarmak nafile bugün,

Gözümün yaşına bakmadan gider.

                Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?

                Benim mi Allahım bu çizgili yüz?

                Ya gözler altındaki mor halkalar?

                Neden düşman görünüyorsunuz;

                Yıllar yılı dost bildiğim aynalar.

Zamanla nasıl degişiyor insan

Hangi resme baksam ben değilim;

Nerede o günler, o şevk, o heyecan?

Bu güler yüzlü adam ben değilim,

Yalandır kaygısız olduğum yalan.

                   Hayal mayal şeylerden ilk aşkımız;

                   Hatırası bile yabancı gelir.

                   Hayata beraber başladığımız

                   Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;

                   Gittikçe artıyor yanlızlıgım.

Gökyüzünün başka rengide varmış!

Geç farkkettim taşın sert olduğunu.

Su insanı boğar ateş yakarmış!

Her doğan günün bir dert olduğunu,

İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

                 Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!

                 Her yıl biraz daha benimsediğim.

                 Ne dönüp duruyor havada kuşlar?

                Nereden çıktı bu cenaze? Ölen kim?

                Bu kaçıncı bahçe gördüğüm tarumar?

Neylersni ölüm herkesin başında.

Uyudun uyanamadın olacak.

Kim bilir nerede, nasıl, kaç yaşında?

Bir namazlık saltanatın olacak.

Taht misali o musalla taşında 

                                       CAHİT SITKI TARANCI

                  BİR ŞİİRDİR YAŞAMAK!!!